Wielki Plac jest uznany za jeden z najpiękniejszych rynków w Europie. W 1998 r. został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO. Wytyczono go w XIV w. i mimo wielokrotnego niszczenia jego budynków, wciąż zachwyca swoim wyglądem. W XIV w. wybudowano na nim Ratusz w stylu gotyckim, a w XVI w. rezydencję królów Maison du Roi. Trzeba przyjść tu nocą, gdy cały rynek jest pięknie oświetlony. Co dwa lata (w sierpniu) na Wielkim Placu układany jest olbrzymi kwiatowy dywan.
Atomium powstało w 1958 r. na obrzeżach miasta (Laeken) i miało być symbolem światowej wystawy EXPO. (Podobnie jak Wieża Eiffla w Paryżu – 1889 r.). Atomium to model atomu żelaza powiększony 165 miliardów razy. Jego twórcą jest Andre Waterkeyn. W najwyższej kuli znajduje się platforma widokowa oraz restauracja. Pomiędzy kulami przemieszczamy się ruchomymi lub zwykłymi schodami. Wewnątrz można obejrzeć ekspozycję poświęconą budowie Atomium oraz wystawie EXPO-1958.
Włochy są piękne, zaskakujące i smaczne. Po pierwsze – zwiedzanie, a potem delektowanie się smakami, widokami i atmosferą. Tu kawa smakuje najlepiej, lody są wyśmienite i na bogato, a słodycze i desery (dolci) zdecydowanie za słodkie. Spróbowałam pieczonych kasztanów, nie zachwyciły mnie, ale zjadłam je siedząc na Hiszpańskich Schodach.
Stare miesza się z nowym, na każdym kroku widać czasy bardzo, bardzo odległe. Antyk, architektura i dzieła sztuki budzą podziw. Życie płynie inaczej, jest czas na siestę. W trattoriach, barach i pizzeriach pyszna pizza, panini, pasta i owoce morza. A za miastem zieleń i soczyste owoce na wyciagnięcie ręki. Pięknie wyglądają ogrody oliwne. Na straganach rodzime specjały: owoce, warzywa, przyprawy, nalewki, makarony, grzyby, oliwa, ocet balsamiczny, konfitury i wino. Włochy trzeba posmakować. Zawsze z wyjazdów przywożę regionalne produkty. Dolce vita 🙂
Pierwszy raz w Rzymie byłam na wycieczce zorganizowanej przez biuro podróży. Wiadomo jak to na takich wyjazdach – chcemy zobaczyć jak najwięcej, ale odbywa się to w biegu i „po łebkach”. Zaliczone? Zaliczone!
W tym roku „zdeptaliśmy” Rzym po swojemu, powolutku i przyjemnie. Upał przeszkadzał, ale i na to była rada: gelato (lody) i fontanny z zimną wodą do picia. Gdy rozbolą nogi można zwiedzać miasto czerwonym piętrowym autobusem. Będąc w Wiecznym Mieście należy zobaczyć (klasyka):
1.Koloseum i Łuk Konstantyna.
2,Forum Romanum i Palatyn.
3.Światynie : Bazylika Santa Maria In Cosmedin i Bocca Della Verita (Usta Prawdy), Bazylika Santa Maria Maggiore, Bazylika Św. Pawła za Murami, Bazylika Św. Jana na Lateranie i Scala Santa (Święte Schody), Santa Maria del Popolo, Bazylika Św. Piotra – Watykan
4.Słynne place z fontannami: Piazza Navona i Fontanna Czterech Rzek, Plac Hiszpański, fontanna z łodką i słynne schody, Plac Del Popolo, Plac Republiki, Campo de Fiori, Plac Św. Piotra – Watykan.
5.Zamek Św. Anioła i most.
6.Panteon.
7.Kapitol i Muzea Kapitolińskie.
8.Muzea Watykańskie.
9.Ołtarz Ojczyzny przy Placu Weneckim.
10.Fontanna di Trevi (była w renowacji).
11.Kolumna Trajana, Kolumna Konstantyna.
12.Plac Prezydencki na Kwirynale.
13.Spacer nad Tybrem.
Nie ważne gdzie pójdziemy, jaką obierzemy trasę – zawsze zobaczymy coś, co nas zachwyci.
Patrząc przekrojowo przez epoki, różnie to z higieną bywało. Już w starożytnym Rzymie patrycjusze spotykali się w termach, gdzie nie tylko korzystali z wody, ale także dyskutowali. Z term (w wyznaczonych porach) mogli korzystać także ludzie niżej postawieni. W Grecji taką funkcję pełniły miejskie toalety.
W średniowieczu powstawały pierwsze łaźnie (banie), gdzie zażywano kąpieli bez podziału na płeć. Kościół grzmiał, że sprzyja to rozpuście. W większości XVI- wiecznych miast nieczystości wylewano przez okno wprost na ulicę. Nawet w Luwrze skrapiano się perfumami, aby zabić przykry zapach. Na polskich salonach nie było lepiej. Jeszcze w XIX wieku panowało przekonanie, że nie należy myć głowy, bo szkodzi to zdrowiu. Dobrze, że mamy już inne podejście do higieny.
Zapraszam do Muzeum Mydła i Historii Brudu w Bydgoszczy. Wysłuchamy ciekawych historii i zrobimy własnoręcznie pachnące mydło.
Kościół Santa Maria in Cosmedin (VI w.) wyróżnia piętrowa dzwonnica w stylu romańskim (XII w.) oraz skromne wnętrze, które jest tak różne od wcześniejszych zwiedzanych bazylik. Możemy tu obejrzeć fragmenty fresków, mozaiki, chrzcielnicę przerobioną z antycznego sarkofagu czy piękny ołtarz. W świątyni umieszczone są relikwie św. Walentego, a w podziemiach znajduje się krypta pochodząca z czasów budowy kościoła.
Usta Prawdy pamiętam z „Rzymskich wakacji” z A.Hepburn i G.Peckiem. Bocca della Verita to marmurowy medalion – oblicze bóstwa o średnicy 175 cm. (ma ok. 2000 lat). Przed kościołem kolejka turystów, którzy chcą zrobić sobie zdjęcie, wkładając dłoń w kamienne usta. Temu kto skłamie, włożona ręka zostanie odgryziona.
W pobliżu kościoła znajduje się najstarsza marmurowa budowla w Rzymie – Świątynia Herkulesa.
Zamek Świętego Anioła pojawia się w powieści Dana Browna „Anioły i demony”. Gdy byłam pierwszy raz w Rzymie zamek widziałam tylko z zewnątrz, ale i tak zrobił na mnie wrażenie. Tym razem musiałam wejść do środka.
Castel Sant’ Angelo to starożytne mauzoleum wybudowane dla cesarza Hadriana i jego następców. W średniowieczu zostało zamienione w fortecę, a w czasie renesansu na dole mieściło się więzienie, a w górnej części apartamenty papieskie oraz skarbiec. Na szczycie znajduje się posąg Michała Archanioła z rozwiniętymi skrzydłami i mieczem. Tę scenerię wykorzystano m.in. w „Aniołach i demonach” oraz „Tosce”. Tu rozegrały się tragiczne losy bohaterów.
Do zamku prowadzi most (Ponte Sant’ Angelo) ozdobiony postaciami aniołów, które trzymają narzędzia męki Chrystusa. Forteca połączona jest podziemnym przejściem z Watykanem. Tajemny korytarz miał zapewnić papieżom możliwość ucieczki w razie nagłej potrzeby.
Zamek to doskonały punkt widokowy na most prowadzący przez Tybr, Bazylikę św. Piotra i miasto.
Interesujący wpis na temat Zamku Świętego Anioła znajdziecie na blogu Nie tyko miejsca.
Villa d’Este i kompleks ogrodowy powstały w XVI w. Początkowo był to klasztor dla Benedyktynów, a następnie letnia rezydencja kardynała Hipolita d’Este. Ogrody rozmieszczone są na wielu poziomach, zdobią je efektowne i wymyślne fontanny. Autorem głównej fontanny Biechierone (Wielkiego Kielicha) jest Bernini. Przyjemnie przespacerować się Aleją Stu Fontann (Cento Fontane). Po całym dniu wreszcie trochę cienia i chłodu.
Pięknie wyglądają wnętrza pałacu, szczególnie freski i sufity.
Gdy bedziecie w Rzymie, przyjedźcie też do Tivoli.
Villa Adriana – był to największy w średniowieczu kompleks ogrodowo-pałacowy wzniesiony na polecenie cesarza Hadriana. Służyła ona następcom cesarza jako letnia rezydencja. W kolejnych wiekach Villa straciła na swoim znaczeniu i była sukcesywnie rozkradana (dzieła sztuki, a także kamień). Kompleks został wpisany na Listę Światowego Dziedzictwa UNESCO.
Zdjęcia nie oddaja tego, jak wyglada most. Jedzie się jak autostradą…
fotozwiedzacz 